اشاره: "فيدل كاسترو"، رهبر انقلاب كوبا، با انتشار نهمين مقاله متوالي با عنوان "منشاء جنگ‌ها" كه به تشريح روند رو به گسترش تهديدات عليه ايران مي‌پردازد، با انتقاد از دولت‌هاي روسيه و چين به دليل وتو نكردن قطعنامه اخير شوراي امنيت درباره ايران، قطعنامه مذكور را خائنانه و عهدشكنانه خواند.
به عقيده رهبر انقلاب كوبا، اين تنها امكاني بود كه وقت بخرد تا فرمولي براي دستيابي به صلح فراهم شود.
متن كامل مقاله مورد اشاره در ادامه مي آيد./

مترجم: علي مفرح
من در تاريخ 4 جولاي تاكيد كردم كه نه آمريكا نه ايران هيچ كدام كوتاه نخواهند آمد؛ يكي از سر غرور قدرت و آن ديگر از سر مقاومت در مقابل يوغ (آمريكا) و بضاعت جنگيدن. و اين بارها در تاريخ بشر اتفاق افتاده است.

تقريبا در تمام جنگ‌ها يكي از دو طرف، برخي از اوقات هر دو طرف علاقه دارند از جنگ اجتناب كنند و در مورد اين مقابله، جنگ روي خواهد داد - حتي در حالي كه يكي از دو طرف خواهان اجتناب از آن است. همانگونه كه در دو جنگ جهاني 1914 و 1939، با 25 سال فاصله، اتفاق افتاد.
هر دو قصابي دهشتناك بود و اتفاق نمي‌افتاد مگر در اثر اشتباه در محاسبات. هر دو طرف از منافع امپرياليستي خود دفاع مي‌كردند و فكر مي‌كردند كه بدون هزينه‌هاي وحشتناكي كه پرداختند به اهداف خود نمي‌رسند.

و در اين مورد كه مورد بحث ما است: يكي از طريق دعوا از منافع ملي و مطلقا به حق خود دفاع مي‌كند، و آن ديگر به دنبال رسيدن به مقاصد غير قانوني و منافع عريان مادي خود است. اگر ما كليه جنگ‌هايي كه روي داده است را تحليل كنيم، از بدو تاريخ نوع بشر، همواره يكي از طرفين دعوا به دنبال تامين اين اهداف بوده است.

در اين مقابله مورد بحث، هر گونه تصوري در اين مورد اينكه بدون درگير شدن در دهشتناك‌ترين جنگ ممكن مي‌توان به اهداف خود رسيد به كلي بي‌پايه است.

در يكي از بهترين معادلاتي كه تاكنون توسط وب‌سايت "گوبال ريسرچ" (Global Research) انتشار يافته، مقاله‌اي است به قلم "ريك روزوف" (Rick Rozoff)، مورخ پنجشنبه 1 جولاي. او دلايل متعددي پيرامون مقاصد آمريكا مطرح مي‌سازد كه هر آدم آگاهي بايد از آن مطلع باشد.

"... پيروزي موقعي به دست مي‌آيد كه حريف مي‌داند كه در مقابل حمله‌اي آني، غير قابل رديابي، كوبنده و نابودكننده آسيب‌پذير است و توانايي دفاع از خود و يا تلافي كردن را ندارد." به نظر نويسنده مقاله، اين نظر آمريكا است.

"... اين كشوري است كه اين سودا را در مخيله خود مي‌پرورد كه تنها كشوري در تاريخ است كه از سيطره كامل در زمين، هوا، دريا و فضا برخوردار است."

"... پايگاه‌ها و نفرات نظامي، ناوگان جنگي هواپيمابر و بمب‌افكن‌هاي استراتژيك در هر عرض و طول جغرافيايي را فراهم كرده و گسترش داده است. اين ارتش و ادوات جنگي را به كمك عظيم‌ترين بودجه جنگي بعد از جنگ جهاني دوم كه براي سال آتي معادل 708 ميليارد دلار است فراهم كرده است."

اين كشور "... نخستين كشوري است كه تسليحات اتمي را توليد و بكار برده است...".

"... آمريكا 1550 كلاهك هسته‌اي را آماده عمل دارد و 2200 (با محاسبه‌اي متفاوت 3500) كلاهك هسته‌اي ديگر در انبار دارد و وسايلي دارد كه در زمين، هوا و از زير آب به عمليات بپردازند."

"... تسليحات غير هسته‌اي كه براي از كار انداختن و نابود كردن دفاع هوايي و استراتژيك و كليه نيروهاي نظامي و بالقوه مهم ساير كشورها بكار مي‌رود، عبارتند از: موشك‌هاي بالستيك قاره‌پيما، موشك‌هاي كروز و بمب‌افكن‌هاي مافوق صوت، بمب‌افكن‌هاي استراتژيك سوپر استيلر رادار گريز، كه بدين ترتيب مي‌تواند از كمند سيستم‌هاي دفاعي زميني و هوايي فرار كند."

روزوف كنفرانس‌هاي مطبوعاتي متعدد، جلسات و بيانيه‌هايي كه از طرف روساي ستاد مشترك و مقامات عاليرتبه دولت صادر گرديده را فهرست كرده است.

او تعهدات پيمان ناتو و همكاري تقويت‌شده آمريكا با هم‌پيمانان‌شان در خاورميانه، يعني قبل از همه اسرائيل، را توضيح مي‌دهد، او مي‌گويد كه "آمريكا همچنين برنامه‌هاي جنگي سايبري و فضايي خود را تقويت كرده است. اين برنامه‌ها مي‌توانند سيستم فرماندهي نظامي، مراقبت كنترل مخابرات سيستم‌هاي اطلاعاتي و جاسوسي كشورهاي ديگر را مختل و فلج كرده و بدين ترتيب آنها را - بجز در سطوح بسيار پايين تاكتيكي - عاجز و درمانده كند."

او به پيمان جديد "استارت" آمريكا و روسيه اشاره مي‌كند كه در تاريخ 8 آوريل سال جاري بين دو كشور در "پراگ" (پايتخت چك) امضا شد. اين پيمان "حاوي هيچ محدوديتي براي پتانسيل‌ واقعي و يا برنامه‌ريزي شده آمريكا براي اجراي حمله‌اي غير هسته‌اي، فوري و جهاني نيستند."

روزوف همچنين خبرهاي متعددي در مورد اين موضوع را ذكر مي‌كند و با آوردن مثالي تكان‌دهنده، اهداف اصلي آمريكا را روشن مي‌سازد.

او مي‌نويسد كه "... وزارت دفاع (آمريكا) در حال حاضر مشغول آزمايش يك سري كامل از تكنولوژي‌ها و سيستم‌هاي حمله غير هسته‌اي جهاني و آني است كه مي‌توانند گزينه‌هاي قابل اعتماد و از نظر فني مناسبي را براي انجام تهديدات جديد در اختيار رئيس‌جمهور قرار دهند."

من بر اين عقيده‌ام كه هيچ رئيس جمهوري - حتي متخصصين‌ترين فرمانده نظامي - حتي دقيقه‌اي فرصت ندارد بداند كه چه بايد كرد، الا اينكه برنامه آن به كامپيوتري داده شده باشد و محاسبات كامپيوتري به كمك او بيايد.

روزوف بدون هيچ نگراني به تحليل "شبكه امنيت جهاني" (Global security Network) كه توسط "الين گروسمن" (Elaine Grossman) انجام شده مي‌پردازد. عنوان اين تحليل اين است: "هزينه آزمايش «حمله موشكي جهاني آمريكا» مي‌تواند بالغ بر 500 ميليون دلار بشود."

"دولت اوباما براي تحقيق درباره «حمله فوري جهاني» و پياده كردن در خدمات نظامي گوناگون درخواست 239.9 ميليون دلار براي سال مالي 2001 كرده است... اگر سطح هزينه‌ها در همان سطحي بماند كه براي سال آتي پيش‌بيني شده است، آن وقت مطابق بودجه‌اي كه دولت در ماه گذشته به "كاپيتول ميل" (كنگره) ارائه كرد، پنتاگون حدودا 2 ميليارد دلار تا پايان سال 2015 براي پروژه «حمله فوري جهاني» خرج خواهد كرد."

"سناريوي دهشتناكي كه با عواقب استفاده از «حمله فوري جهاني» قابل مقايسه است، در اين مورد نوعي كه از پايگاه دريايي انجام مي‌شود، سه سال پيش در "پاپيولا مكانيكز" (Popular Mechanics) منتشر شد:
در اقيانوس آرام يك زير دريايي هسته‌اي كلاس "اومايو" به سطح آب مي‌آيد و آماده دستور رئيس‌جمهور براي شليك است. وقتي كه فرمان صادر شود، اين زير دريايي يك موشك بالستيك 65 تني ترايدنتII را به سوي آسمان شليك مي‌كند. در عرض 2 دقيقه، سرعت پرواز اين موشك به 22000 كيلومتر در ساعت مي‌رسد. اين موشك در بالاي اقيانوس‌ها و در داخل جو هزاران كيلومتر را مي‌پيمايد.
در اوج منحني سهمي مسيرش، در فضا 4 سر جنگي (كلاهك) از موشك ترادينت جدا مي‌شوند و به طرف كره زمين سرازير مي‌‌شوند.
اين سرهاي جنگي كه با سرعت 21000 كيلومتر در ساعت حركت مي‌كند پر از سوزن از جنس تنگستن است كه دو برابر فولاد سختي دارد.
به محض اينكه به هدف برسند، اين كلاهك منفجر مي‌شوند و هزاران سوزن در منطقه فرود مي‌آيد. هر يك از اين سوزن‌ها نيروي تخريبي معادل 12 برابر يك گلوله كاليبر 50 دارند. هر چيزي كه در شعاع 279 متر مربعي اين گردباد فلزي قرار داشته باشد نابود مي‌شود."

روزوف توضيح مي‌دهد كه در تاريخ 7 آوريل سال جاري، رئيس ستاد مشترك نيروهاي مسلح روسيه، ژنرال "لئونيد ايوانف"، بيانيه‌اي تحت عنوان "غافلگيري اتمي اوباما" انتشار داد و در آن به سخناني كه رئيس‌جمهور اوباما سال گذشته در پراگ ايراد كرده بود، اشاره كرد: "وجود هزاران اسلحه جنگي خطرناك‌ترين ميراث جنگ سرد است." نويسنده بيانيه درباره امضاي پيمان "استارت II" در همان شهر و در تاريخ 8 آوريل مي‌نويسد:
"در تاريخ ايالات متحده آمريكا در قرن گذشته، حتي يك مثال از فداكاري طبقات ممتازه آمريكا براي بشريت و يا مردم ساير كشورها نمي‌توان يافت و آيا مي‌توان به نحوي واقع‌بينانه انتظار داشت كه ورود يك رئيس‌جمهور آفريقايي‌تبار در كاخ سفيد احيانا فلسفه سياسي آن كشور را كه خواهان دستيابي به سيطره‌اي جهاني است تغيير دهد؟ كساني كه معتقدند چيزي شبيه اين اتفاق ممكن است روي دهد، بايد سعي كنند بفهمند چرا آمريكا - يعني كشوري كه بودجه نظامي‌اش بيشتر از كل بودجه نظامي تمام كشورهاي جهان است - باري بايد بفهمند كه چرا اين كشور بودجه‌اي به اين هنگفتي را صرف آمادگي جنگي خود مي‌كند."

"... مفهوم «حمله فوري جهاني» عبارتست از حمله‌اي متمركز با استفاده از چند هزار تسليحات غير هسته‌اي دقيق در عرض 2 الي 4 ساعت است، و بدين وسيله نابود كردن زيرساخت‌هاي اساسي و حياتي كشور است تا مجبور شود بلا شرط تسليم شود."

"هدف مفهوم «حمله فوري جهاني» تضمين كردن برتري انحصاري آمريكا در زمينه نظامي و گسترش و افزايش فاصله آمريكا با ساير كشورهاي جهان است. مفهوم «حمله فوري جهاني»، به همراه آرايش دفاع موشكي كه قرار است به اصطلاح موقعيت انتقام‌جويي آمريكا را در مقابل حمله روسيه و يا چين حفظ كند، واشنگتن را به يك ديكتاتور جهاني در دوران نوين حاضر تبديل خواهد كرد.»

"دكترين هسته‌اي جديد آمريكا ضرورتا بخشي از استراتژي امنيتي جديد آمريكاست كه به نحو مناسب‌تري مي‌تواند استراتژي مصونيت كامل تعريف شود. آمريكا بودجه نظامي خود را افزايش مي‌دهد، دست پيمان ناتو را به عنوان ژاندارم جهاني به كلي باز مي‌گذارد و براي تمرين و مانور واقعي در شرايطي مانند ايران برنامه‌ريزي مي‌كند و بدينوسيله كارآمدي ابتكار «حمله فوري جهاني» را اثبات نمايد."

در واقع، اوباما قصد دارد با سخن‌راندن درباره دنياي عاري از تسليحات اتمي، فريب دهد و با استفاده از تسليحات غير اتمي بسيار مخرب، رهبران ساير كشورها را مرعوب كرده و استراتژي مصونيت كامل آمريكا را از از هر گونه حمله‌اي به اجرا بگذارد.

يانكي‌ها معتقدند كه ايران به زودي تسليم خواهد شد. انتظار مي‌رود كه اتحاديه اروپا بسته تخريبي خاص خود را كه قرار است در تاريخ 26 جولاي به امضا برسد، اعلام كند.

آخرين اجلاس گروه 1+5 در تاريخ 2 جولاي تشكيل شد و اين بعد از آن بود كه رئيس‌جمهور ايران "محمود احمدي‌نژاد" اظهار داشت كه "كشورش، با شركت برزيل و تركيه، در پايان ماه آگوست مذاكره را از سر خواهد گرفت."

يك مقام ارشد اتحاديه اروپا هشدار داد كه "نه برزيل و نه تركيه، هيچ كدام، به مذاكرات دعوت نخواهند شد؛ دستكم در اين مرحله از مذاكرات."

"منوچهر متكي، وزير خارجه ايران گفت كه ايران تحريم‌هاي بين‌المللي را به چالش مي‌كشد و به غني‌سازي اورانيوم ادامه خواهد داد."

از روز سه‌شنبه 5 جولاي، و در واكنش به اصرار اروپا براي گسترش تحريم‌ها، ايران اعلام كرد كه تا ماه سپتامبر به ميز مذاكره باز نخواهد گشت.
بدين ترتيب، با گذشت هر روز، امكان غلبه بر موانع گذرناپذير كمتر مي‌شود.

آنچه كه روي خواهد داد چنان مشهود است كه دقيقا مي‌توان آن را پيش‌بيني كرد.

و اما در مورد خودم، من بايد از خود انتقاد كنم چرا كه اشتباه كردم و در مقاله "ستون تأملات" مورخ 27 ژوئن اعلام كردم كه اين مناقشه هر چقدر هم كه به تأخير بيافتد بالاخره روز پنج‌شنبه يا جمعه و يا شنبه آغاز خواهد شد. اين ديگر معلوم شده بود كه رزم‌ناوهاي اسرائيل دارند همراه ناوگان دريايي يانكي به طرف هدف حركت مي‌كنند. فرمان بازرسي كشتي‌هاي تجاري ايران صادر شده بود. لكن من متوجه نشدم كه گام ديگري بايد طي شود. و آن عدم اجازه مستمر ايران به بازرسي كشتي تجاري خويش است. در تحليل قطعنامه شوراي امنيت براي تحريم ايران - كه به زبان پيچيده‌اي انشاء شده - من متوجه جزئيات گام پيش از دست زدن به بازرسي كشتي‌ها نشدم. اين گام لزوما بايد برداشته شود.

شوراي امنيت از تاريخ 9 ژوئن به ايران مهلت داد تا در مورد اجراي قطعنامه نظر خود را اعلام كند. اين مهلت 8 آگوست به پايان مي‌رسد.

ولي يك اتفاق تأسف‌آور ديگر نيز روي داد. من داشتم آخرين اسنادي كه توسط وزارت خارجه كوبا انتشار يافته بود را بررسي مي‌كردم. در اين اسناد دو پاراگراف حساس كه آخرين پاراگراف‌هاي قطعنامه شوراي امنيت بود، جا انداخته شده بود. اين دو پاراگراف عينا نقل مي‌شوند:

"اين قطعنامه مقرر مي‌دارد كه در عرض 90 روز مدير كل گزارشي در مورد ايران به شوراي حكام IAEA و هم‌زمان به شوراي امنيت، براي بررسي اين شورا، تسليم كند. اين گزارش بايد نشان دهد كه آيا ايران كليه فعاليت‌هاي موضوع قطعنامه 1737 (سال 2006) را كاملا و دائما به حال تعليق در آورده يا نه. و آيا تمام اقدامات خواسته شده توسط شوراي حكام IAEA را اجرا مي‌كند و ساير موارد مندرج در قطعنامه‌هاي 1737، 1747، 1803 و قطعنامه جاري را رعايت مي‌كند يا نه.

"اين قطعنامه اعلام مي‌كند كه اقدامات ايران را در پرتو گزارش مذكور در پاراگراف 36 (كه بايد در عرض ده روز تسليم شوراي حكام شود) راستي‌آزمائي مي‌كند و اجراي اين اقدامات را به شرطي به حال تعليق در مي‌آورد كه ايران هر گونه فعاليت مربوط به غني‌سازي و فرآوري مجدد، منجمله تحقيق و توسعه را به حال تعليق در آورد. و در حاليكه اين تعليق به حال خود باقي است، آژانس (IAEA) اقدام به راستي‌آزمايي مي‌كند تا مذاكرات با اعتقاد كامل به رسيدن به نتيجه فوري و قابل قبول طرفين انجام شود. (ب)- كليه اقدامات مصرحه در پاراگراف‌هاي 3، 4، 5، 6، 7 و 12 قطعنامه 1737 و همچنين پاراگراف‌هاي 2، 4، 5، 6، 7 قطعنامه 1747 و نيز پاراگراف‌هاي 3، 5، 7، 8، 9، 10 و 11 قطعنامه 1803 و همچنين پاراگراف‌هاي 7، 8، 9، 10، 11، 12، 13، 14، 15 16، 17، 18، 19، 21، 22، 23، 24 قطعنامه جاري - باري پس از دريافت گزارش مذكور در پاراگراف قبلي و اينكه ايران كاملا تعهدات خود در رابطه با قطعنامه‌هاي مربوطه شوراي امنيت و درخواست‌هاي بايسته شوراي حكام را انجام داده و رعايت نموده - و اين امر بايد توسط خود شوراي حكام تاييد شود - آن وقت تمام اقدامات مندرج در پاراگراف مذكور متوقف خواهد شد. (ج)- چنانچه اين گزارش نشان دهد كه ايران از گردن نهادن به مواد قطعنامه‌هاي 1737، 1747، 1803و قطعنامه جاري سرباز زده است، آن وقت شورا مطابق ماده 41 فصل هفتم منشور سازمان ملل، دست به اجراي ساير اقدامات براي ترغيب ايران به اجرا و رعايت قطعنامه‌هاي پيش گفته و الزامات IAEA خواهد زد و بر اين امر تأكيد مي‌كند كه ساير تصميمات - در صورتي كه تصميمات اضافي لازم باشد- اتخاذ خواهد شد... ."

يكي از رفقاي كارمند در وزارت خارجه ظاهرا پس از ساعت‌ها كار فشرده براي تهيه رونوشت از يك يك اسناد، از خستگي به خواب مي‌رود. اشتياق من به جستجوي اطلاعات و مبادله نظر با ساير رفقا در مورد اين موضوعات بسيار حساس، باعث شد بتوانيم متوجه اين دو پاراگراف حذف شده بشوم و آنها را پيدا كنم.

از ديدگاه من، آمريكا و متحدان آن سازمان ناتو، آخرين حرف‌هاي خود را زده‌اند. دو كشور نيرومند با اقتدار و با حيثيت از حق وتوي خود براي وتو كردن اين قطعنامه خائنانه و عهدشكنانه سازمان ملل خودداري كردند.

اين تنها امكاني بود كه وقت بخرد تا فرمولي براي دستيابي به صلح فراهم شود. هدف دستيابي به صلح به آنها اقتدار بيشتري براي ادامه مبارزه اعطا مي‌كرد.

امروز همه چيز به تارموئي بسته است.

هدف اصلي من اين بود كه به مردم جهان هشدار دهم كه چه اتفاقي دارد مي‌افتد. من اين كار را به عنوان يك رهبر سياسي كه سال‌هاي بسيار مقابل اين امپراطوري، محاصره اقتصادي و جنايات ناگفتني‌اش ايستاده، انجام دادم و تا اندازه‌اي موفق شدم بفهمم چه اتفاقي دارد مي‌افتد. من اين كار را براي گرفتن انتقام نمي‌كنم. من هيچ شكي به خود راه نمي‌دهم كه اين اقتدار اخلاقي نه چندان زيادي را كه به دست آورده‌ام، به خطر اندازم.

من به نوشتن مقالات در ستون "تاملات" خود درباره اين موضوع ادامه خواهم داد. من مقالات بيشتري به دنبال اين مقاله خواهم نوشت تا بدين ترتيب بتوانم به نحوي ژرف‌تر در ماه‌هاي جولاي و آگوست وارد اين موضوع شوم. مگر اينكه اتفاقي حادث شود و در اثر آن تسليحات مرگباري كه طرفين به سوي يكديگر نشانه رفته‌اند به حركت در آيند.
انتهاي پيام/ت